Ahhhhhhhhh ........ búið!
23. maí 2009 klukkan 06:56
Vá hvað síðustu tveir dagar voru erfiðir, bæði fyrir líkama og sál. Lokaprófið kom mér á óvart. Ég hélt þetta yrði léttara. Ég náði þó öllum markmiðum prófsins. Fimmtudagurinn gekk rosalega vel, en þá var ég eingöngu að vinna í chronograph-inum, sem var stærsta og mesta verkefnið í lokaprófinu. Ég ætlaði mér að klára chrono-inn á fimmtudeginum, þ.e.a.s. klára verkið og setja skífu og hendur á. Það tókst og þar með var mesta pressan að baki. Ég var samt eitthvað óþarflega stressaður í gærmorgun, miklu stressaðri en ég var á fimmtudeginum. Ég náði þó að halda ró minni og gerði engan klaufaleg stressmistök heldur tók ég þetta eins rólega og ég gat því ég var á fínum tíma.
Það var alltaf smá vesen að koma chrono-inum í úrkassann í gær, sem var framleiðslugalli frá Omega. Hringurinn sem heldur verkinu föstum í kassanum passaði ekki fullkomlega rétt í kassann þannig að verkið gat ekki setið flatt og þar með kom ég heldur ekki trekkjaranum almennilega inní verkið. Svo lenti ég líka í vandræðum með skífuna fyrir batterísúrið en þar pössuðu ekki skífufæturnir við verkið svo ég þurfti að fara að beygja fæturna. Fáránlegt að lenda í svona rugli í lokaprófi þar sem eiginlega allt verður að ganga upp til að ná að klára í tíma. Ég fékk gefins auka 30 mín að vega uppá móti þessu, en annars kostar allur aukatími mínusstig. Ég kláraði akkúrat á réttum tíma en þegar ég var að skila, sá ég að batterísúrið gekk ekki þannig að ég þurfti að fara til baka og skoða hvað var. Sem betur fer átti ég inni þarna 30 mín. Vandræðin voru bara þau að sekúnduvísirinn var aðeins of ofarlega og snerti glerið. Þegar ég ýtti sek. vísinum niður, þá snerti hann mínútuvísinn því sek. vísirinn var örlítið boginn á endanum þannig að ég þurfti að gera alla vísana aftur. Smá stress í lokin, en það hafðist. Gallinn við þetta batterísúr var að kassinn var frekar flatur þannig að vísarnir þurftu að vera mjög nákvæmlega settir niður svo þeir snertu ekki hvora aðra, skífuna eða glerið þegar úrbakinu var smellt á, en þá þjappast allt saman. Ég klikkaði á því fyrst.
En fyrir utan þessi smávandræði, þá gekk allt eins og best hefði verið kosið. Ekkert slys, engir týndir úrpartar, engir skemmdir partar, ég fékk fín timing á úrin og var vel innan marka. Úrin voru tiltölulega hrein svona í heildina séð, vel olíuborin held ég (olíun er alveg crucial atriði - mjög mikilvægt viðfangsefni) og vísarnir allir í beinni línu og vel í takt við dagatalið og ég náði að skila á réttum tíma - sá eini í báðum bekkjunum. Djöfull var góð tilfinning að skila inn. Ég fékk alveg svona netta sælugæsahúð þegar ég gekk að kennaraborðinu. Ég vissi líka að þetta var gott. Þó að maður geti aldrei verið viss, þá get ég sagt með mikilli vissu að ég náði, bara spurning hve hátt. Ég ætla ekki að segja neina tölu því ég hef ekki hugmynd um hve strangir þessir sérfræðingar sem dæma eru, eða hvernig þeir líta á heildarvinnuna. Bara ef ég fæ yfir 5,0 í lokaeinkunn, þá verð ég sáttur. Ég er núna með 5,40 í meðaleinkunn úr fimm miðannarprófum en ég veit ekki hvort þau séu tekin með í lokaeinkunn. Viðgerðir og slíkt gilda líka sem hluti úr lokaeinkunn og ég ætti að hafa náð 5,5 þar. Þannig að núna er bara að bíða og vonast eftir því besta.
Það voru margir í gær sem voru að fara á taugum. Bekkjarsystir mín frá Singapúr grét í hádegishléinu því hún var svo stressuð og gat ekkert borðað, Hassan frá Bangladesh var líka svakalega stressaður og hann eiginlega brotnaði eftir hádegið því hann var að renna út á tíma og fór að gera þvílík mistök. Ég veit ekki einu sinni hvort hann náði að klára, hann átti frekar mikið eftir þegar ég fór en ég heyrði kennarann segja: "Don't give up, try to finish". Hvað sem gerist, þá má ekki láta stressið ná svona rosalegum tökum á sér, þá verður allt margfalt erfiðara og mistökin fara að kikka inn.
En þessir tveir dagar tóku vel á. Ég var alveg búinn á því í gær. Ég fór í ræktina eftir prófið og mér leið eins og ég hefði hlaupið tvöfalt maraþon. Sofnaði frekar snemma í gærkvöldi og vaknaði svo kl. 6 í morgun því ég var of mikið að hugsa um prófið og hjartað fór á fullt. Gat ekkert sofnað aftur. Lífið heldur svo bara áfram í dag, ég þarf að fara í skólann og klára skólaúrið. Vonandi gerist það í dag, en ef ekki þá hef ég allavega mánudaginn til að ganga endanlega frá því.
Það var alltaf smá vesen að koma chrono-inum í úrkassann í gær, sem var framleiðslugalli frá Omega. Hringurinn sem heldur verkinu föstum í kassanum passaði ekki fullkomlega rétt í kassann þannig að verkið gat ekki setið flatt og þar með kom ég heldur ekki trekkjaranum almennilega inní verkið. Svo lenti ég líka í vandræðum með skífuna fyrir batterísúrið en þar pössuðu ekki skífufæturnir við verkið svo ég þurfti að fara að beygja fæturna. Fáránlegt að lenda í svona rugli í lokaprófi þar sem eiginlega allt verður að ganga upp til að ná að klára í tíma. Ég fékk gefins auka 30 mín að vega uppá móti þessu, en annars kostar allur aukatími mínusstig. Ég kláraði akkúrat á réttum tíma en þegar ég var að skila, sá ég að batterísúrið gekk ekki þannig að ég þurfti að fara til baka og skoða hvað var. Sem betur fer átti ég inni þarna 30 mín. Vandræðin voru bara þau að sekúnduvísirinn var aðeins of ofarlega og snerti glerið. Þegar ég ýtti sek. vísinum niður, þá snerti hann mínútuvísinn því sek. vísirinn var örlítið boginn á endanum þannig að ég þurfti að gera alla vísana aftur. Smá stress í lokin, en það hafðist. Gallinn við þetta batterísúr var að kassinn var frekar flatur þannig að vísarnir þurftu að vera mjög nákvæmlega settir niður svo þeir snertu ekki hvora aðra, skífuna eða glerið þegar úrbakinu var smellt á, en þá þjappast allt saman. Ég klikkaði á því fyrst.
En fyrir utan þessi smávandræði, þá gekk allt eins og best hefði verið kosið. Ekkert slys, engir týndir úrpartar, engir skemmdir partar, ég fékk fín timing á úrin og var vel innan marka. Úrin voru tiltölulega hrein svona í heildina séð, vel olíuborin held ég (olíun er alveg crucial atriði - mjög mikilvægt viðfangsefni) og vísarnir allir í beinni línu og vel í takt við dagatalið og ég náði að skila á réttum tíma - sá eini í báðum bekkjunum. Djöfull var góð tilfinning að skila inn. Ég fékk alveg svona netta sælugæsahúð þegar ég gekk að kennaraborðinu. Ég vissi líka að þetta var gott. Þó að maður geti aldrei verið viss, þá get ég sagt með mikilli vissu að ég náði, bara spurning hve hátt. Ég ætla ekki að segja neina tölu því ég hef ekki hugmynd um hve strangir þessir sérfræðingar sem dæma eru, eða hvernig þeir líta á heildarvinnuna. Bara ef ég fæ yfir 5,0 í lokaeinkunn, þá verð ég sáttur. Ég er núna með 5,40 í meðaleinkunn úr fimm miðannarprófum en ég veit ekki hvort þau séu tekin með í lokaeinkunn. Viðgerðir og slíkt gilda líka sem hluti úr lokaeinkunn og ég ætti að hafa náð 5,5 þar. Þannig að núna er bara að bíða og vonast eftir því besta.
Það voru margir í gær sem voru að fara á taugum. Bekkjarsystir mín frá Singapúr grét í hádegishléinu því hún var svo stressuð og gat ekkert borðað, Hassan frá Bangladesh var líka svakalega stressaður og hann eiginlega brotnaði eftir hádegið því hann var að renna út á tíma og fór að gera þvílík mistök. Ég veit ekki einu sinni hvort hann náði að klára, hann átti frekar mikið eftir þegar ég fór en ég heyrði kennarann segja: "Don't give up, try to finish". Hvað sem gerist, þá má ekki láta stressið ná svona rosalegum tökum á sér, þá verður allt margfalt erfiðara og mistökin fara að kikka inn.
En þessir tveir dagar tóku vel á. Ég var alveg búinn á því í gær. Ég fór í ræktina eftir prófið og mér leið eins og ég hefði hlaupið tvöfalt maraþon. Sofnaði frekar snemma í gærkvöldi og vaknaði svo kl. 6 í morgun því ég var of mikið að hugsa um prófið og hjartað fór á fullt. Gat ekkert sofnað aftur. Lífið heldur svo bara áfram í dag, ég þarf að fara í skólann og klára skólaúrið. Vonandi gerist það í dag, en ef ekki þá hef ég allavega mánudaginn til að ganga endanlega frá því.
Róbert F. Michelsen