Sorry með mig, ég lofaði að vera duglegur að blogga en ég hef ekki staðið mig í stykkinu. Svo ég sé alveg heiðarlegur þá er ég varla að nenna því, sérstaklega af því að ég fer að heiman rúmlega sjö á morgnana og kem ekki aftur heim fyrr en um sex-leytið. Þetta eru langir vinnudagar hjá mér og ég nenni því varla að fara að eyða þeim stutta frítíma sem ég hef í einhver skrif - en ég ætla að reyna að gera mitt besta til að halda þessu bloggi lifandi.

Það hefur ekki mikið gerst frá því ég bloggaði síðast, við Anna erum endanlega að koma okkur fyrir í nýju íbúðinni og á nýja staðnum sem er mjög jákvætt því það er ömurlegt að búa í íbúð sem er hálftóm og liggur við allt dótið okkar ofan í kassa. Þetta er allt að koma, íbúðin lítur núna út eins og heimili. Ég meira að segja keypti mér borvél um daginn ásamt borum og skrúfstykkjum og er svakalega ánægður með þau kaup. Hengdi upp snaga og hillur í gær og setti saman nýja sjónvarpsskápinn með hjálp borvélarinnar.

Annars er nýi staðurinn mun skemmtilegri en gamli staðurinn. Fyrir þá sem ekki vita að þá bjuggum við rétt hjá Genf í tæpt ár en erum núna komin nálægt þeim stað sem við bjuggum á þegar ég var í skólanum. Þetta Genfar svæði var ekki alveg að gera sig. Við fundum okkur ekki þar, fólkið alltof miklir plebbar, menningin alltof Americanized og almenn leiðindi bara. Við vorum fegin að fara þaðan og komast aftur í Neuchatel kantónuna, hér er allt mikla frjálslyndara og léttara. Þetta eru samt rosalega ólík svæði, þó það sé ekki nema klukkutíma akstur á milli svæðanna. Í kringum Genf eru alveg svakalegir peningar í gangi og þar sem við bjuggum voru heilu villurnar í kringum okkur og það leið ekki sá dagur að maður sá ekki Ferrari. Hér er staðan allt öðruvísi. La Chaux-de-Fonds er hálfgerður gettóbær, mikið af útlendingum og almennum fátæklingum eins og okkur Önnu. En það eru líka alveg milljónamæringar hérna, en þeir búa ekki í bænum heldur í nágrenni La Chaux-de-Fonds.

Persónulega er ég sáttur við nýja staðinn og ég held að Anna sé það líka, þó hún sé kannski ekki alveg jafn sátt og ég. Hún er náttúrulega mikið heima með strákinn og við höfum komist að því að það er ekki mikið um almenningsgarða hérna eða græn svæði, þó það sé allt fullt af grasi og skógum í kringum okkur. Vonandi skánar ástandið þegar hún byrjar í háskólanum í lok september, þá hittir hún meira fólk og svona.

Ég skal reyna að setja inn myndir fljótlega, ég tók nokkrar myndir um daginn úr íbúðinni því við erum með frábært útsýni, búum á 7. hæð uppi á smá hæð þannig að við sjáum yfir stóran hluta bæjarins.

Olræt, færsla númer 2 eftir LANGT hlé. Almennt hefur fólk litla hugmynd um hvað ég er að gera, flestir vita að ég er úrsmiður í Sviss en vita lítið meira en það.

Það er best að byrja á byrjuninni og ég ætla að reyna að vera eins stuttorður og ég get. Eins og kom fram í síðustu færslu, að eftir útskrift, þá var ég hálftómur og vissi ekki hvað framtíðin myndi bera í skauti sér og mér fannst það óþægileg staða. Anna var á leið til Parísar í nám og ég vissi bara að ég ætlaði með henni þangað og láta reyna á að fá vinnu þar. Við "fluttum" þangað í september 2009 með því að búa á hóteli í nokkrar vikur því enginn vildi leigja okkur íbúð út af því 1) Ég var ekki með vinnu 2) Anna var námsmaður = Enginn treysti okkur til að borga leiguna. Anna fann íbúð tímabundið í úthverfi Parísar í viðbjóðslegum bæ og fékk loksins almennilega íbúð í París þann 1. desember og var í frönskunámi í Surbonne um veturinn. Ég fékk aldrei neina vinnu í París enda heyrði ég að það væru 100 franskir úrsmiðir atvinnulausir í Frakklandi og hví ætti þá að gefa einhverjum ungum Íslending séns? Þannig að ég var heima á Íslandi veturinn 2009-2010 á meðan Anna var í París. Það sökkaði feitt en ég nældi mér í dýrmæta reynslu á verkstæðinu hjá pabba þar sem ég tók meira og minna yfir Rolex-úrin eins og þau lögðu sig, þ.e.a.s. viðgerðir, varahlutapantanir og allt slíkt sem viðkom þjónustu á þeim. Ég hafði gaman að því enda skemmtileg úr að vinna við og nóg að gera í viðgerðum þannig að ég sat aldrei auðum höndum.

Á vorönninni sagði Anna að hún vildi ekki hafa þetta svona lengur, þ.e.a.s. vera svona í sitthvoru lagi þannig að hún stakk uppá því að við myndum flytja til Sviss, það væru meiri líkur á að ég fengi vinnu þar og hún gæti sótt um mastersnám í Genfar háskóla. Hún komst inn - sem kom okkur pínu á óvart því Genfar háskóli er einn af toppháskólum Evrópu - og því var það ljóst í maí í fyrra að við værum á leiðinni til Sviss um haustið. Ég byrjaði að sækja um vinnu út um allt en svörin létu á sér standa. Við komumst svo að því viku áður en við fórum út að Anna væri ólétt og það var gríðarlegt sjokk fyrir okkur (aðallega mig samt). Við Anna tókum samt sénsinn og stukkum út í djúpu laugina í september í fyrra og vorum svo heppin að fá íbúð nálægt Genf án þess að við værum komin með landvistarleyfi eða vinnu. Ég hélt áfram að sækja um vinnu, sendi og sendi umsóknir og hringdi og sendi tölvupósta en kom alls staðar að lokuðum dyrum. Kreppan hafði töluverð áhrif á úraiðnaðinn í Sviss og árið 2009 var 25% samdráttur miðað við árið 2008 og því tóku fyrirtækin enga sénsa. Enga vinnu var að fá fyrir ungan erlendan úrsmið með stóra drauma. Það var þó eitt fyrirtæki sem bauð mér vinnu, heitir Jaeger-LeCoultre og er eitt af þessum fínu úrafyrirtækjum hér í Sviss með flotta sögu á bak við sig en mér fannst ekki þess virði að taka vinnunni því launin voru ekkert sérstök og vinnan var afskaplega óspennandi. Ég vildi bíða og sjá hvort eitthvað meira spennandi kæmi upp. Það gerðist ekki. Ég dreif mig því bara heim í byrjun desember til að taka jólaslaginn í búðinni og hjálpa pabba að hreinsa til á verkstæðinu hjá sér.

Upp úr áramótum var ég orðinn svo þreyttur á öllum þessum neitunum að ég var orðinn hálf þunglyndur á þessu öllu saman. Þannig að ég ákvað að taka mér smá hvíld og ég hafði samband við gamla kennarann minn úr skólanum og spurði hvort ég mætti koma til hans nokkrum sinnum í viku til að vinna við að gera upp gömul úr frá pabba - svo ég hefði eitthvað að gera. Kennarinn minn, Henrik Korpela, var þá kominn með sinn eigin skóla og búinn að stofna fyrirtæki og bauð mig velkominn. Þá fyrst byrjaði boltinn að rúlla. Áður en langt um leið bauðst hann til að þjálfa mig í að vera kennari í skólanum hjá sér og að við myndum vinna saman í að halda skólanum gangandi en það væri bara eitt vandamál - PENINGAR. Þar sem hann væri independent úrsmiður og ræki skóla sem skilaði engum hagnaði, þá væru peningar af skornum skammti og við þyrftum að skapa okkar eigin laun með því að taka að okkur sérverkefni og að við myndum reyna að skipta eins miklu á milli okkar og við gætum. Það var um miðjan mars sem við komumst að samkomulagi. Mér var alveg sama um peninginn, ef ég gæti bara fengið eitthvað uppí leigu og almennt uppihald væri ég sáttur. Ég ætlaði ekki að missa af þessu tækifæri. Það að hann treysti mér til að verða kennari hjá sér er fáránlega mikill heiður og við ætlum okkur stóra hluti með skólann. Möguleikarnir innan skólans eru gríðarlegir, tæknilega séð er þetta fullkomnasti úrsmíðaskóli í heimi, það er enginn skóli sem hefur jafn flottar vélar og aðbúnað og þessi skóli. Það eina sem okkur vantar eru peningar, en það kemur síðar. Í rauninni má segja að þetta er meira en skóli, þetta er "rannsóknarsetur". Við gerum miklu meira en að kenna úrsmiði. Við erum meðal annars að skoða hvernig hægt er að "tjúna upp" úrverk, rannsaka hvernig hægt er að gera úrverkið meira efficient og smooth þannig að við köfum alveg svakalega djúpt í tæknilega hluti.

Þannig að staðan er í dag sú að ég er að læra að verða kennari í úrsmiði. Ég er það sem kallast "working student / teaching assistant" og er geðveikt sáttur við það. Þetta er mikil áhætta, ég viðurkenni það, að vera independent úrsmiður í Sviss með fjölskyldu þar sem maður má búast við að enginn peningur komi inn svo vikum skipti - en mér er svo nákvæmlega sama. Ég hef engann áhuga á að vinna fyrir eitthvað úrafyrirtæki hér í Sviss, ég veit að ég yrði aldrei sáttur, þó ég fengi milljón á mánuði. Þá gæti ég alveg eins verið á Íslandi ef ég vildi fjárhagslegt öryggi. Það er búið að bjóða mér tvisvar vinnu frá því í mars, annað fyrirtækið heitir Breguet og er talið eitt flottasta úrafyrirtæki í heimi, en ég afþakkaði pent.

Það var alltaf draumurinn að fá að vinna með kennaranum mínum en fyrst um sinn var óvíst hvort skólinn myndi hafa það af vegna skorts á nemendum og sérverkefnum. Staðan er önnur í dag. Við erum með 6 nemendur og um sinn kemur inn nóg af sérverkefnum til að hafa ofan í okkur og að auki erum við kennarinn að vinna að sérstöku verkefni sem er ekkert lítið spennandi. Við, eða aðallega hann, erum að plana og hanna úrverk og það verður 100% handsmíðað af okkur tveimur og við munum byrja á því núna í haust. Ég má ekki mikið segja um þetta verkefni en ég get allavega sagt að það er HUGE og framhaldið myndi þá lofa mjög góðu. Við erum svo mögulega að fara í samstarf við fyrirtæki sem þróar og framleiðir úrparta úr silicium og það er einnig mjög spennandi verkefni en mjög óljóst eins og staðan er í dag. En ef það verður að veruleika þá er það eitt stórt VÁ. Við yrðum fyrsti og eini skólinn í heiminum til að meðhöndla silicium úrparta og er alveg sjúklega spennandi verkefni. Þannig að ég er á hárrétta staðnum til að nostra við ástríðuna og verða eins góður úrsmiður og ég mögulega get. Lífið er spennandi þessa dagana og ég get ekki beðið eftir að fara í skólann á morgun, sem og alla aðra daga.

Ég veit ekki alveg hvernig skal byrja, það er svo langt síðan ég bloggaðist síðast eða 2 ár, 2 mánuðir og 11 dagar. Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan síðasta bloggfærsla leit dagsins ljós. Ég ákvað að byrja aftur með bloggið því mér finnst rétt að leyfa fólki að fylgjast með því sem ég er að gera og hvað ég er að fara að gera í vetur og vonandi næstu árin. Ég stofnaði þetta blogg á sínum tíma þegar ég var í úrsmíðanámi í Sviss og þegar ég útskrifaðist í lok maí 2009 þá fannst mér ég ekki hafa neitt meira til að skrifa um. Ég var tómur, "verkefninu" var lokið og ég vissi ekki hvað var framundan - bara óvissa og stefnuleysi.

Það hefur breyst. Ég er kominn aftur til Sviss og það eru spennandi hlutir og tímar framundan, ég hef eitthvað til að stefna að svo mér finnst ég knúinn til að byrja aftur að blogga. Og svo ég sé alveg heiðarlegur, þá fékk ég í dag hvatningu til þess að "segja mína sögu" frá einni Fésbókar vinkonu minni sem heldur úti bloggsíðu og er alveg frábær karakter og endalaus hvatning.

Þetta verður stutt færsla í dag en ég verð vonandi í stuði til að dæla út áhugaverðum og skemmtilegum færslum á næstu mánuðum. Fylgist með!

Það eru komnar nokkrar myndir frá útskriftinni síðastliðinn föstudag. Þið verðið að afsaka gæðin á myndunum, myndavélin hans pabba var eitthvað vitlaust stillt þannig að sumar myndirnar eru frekar slæmar en ég valdi þær bestu.

From Graduation WOSTEP / útskrift WOSTEP

Hérna er ég með forseta WOSTEP og skólastjóranum við afhendingu skírteinis

From Graduation WOSTEP / útskrift WOSTEP

Við pabbi með kennaranum

From Graduation WOSTEP / útskrift WOSTEP

Allir bekkirnir (samtals þrír) samankomnir ásamt kennurum og skólastjóra

Fleiri myndir hér eða klikka á linkinn undir myndunum: http://picasaweb.google.com/michelsen.watchmaker/GraduationWOSTEPUtskriftWOSTEP#

Þá er þetta allt saman búið. Ég útskrifaðist sem úrsmiður á föstudaginn og var kampakátur að vera með hæstu lokaeinkunnina yfir bæði árin eða 5,31 sem er 88,5% árangur. Ég verð að segja að það er hærra en ég þorði að vona þegar ég lagði af stað í þetta ævintýri fyrir tæpum tveimur árum síðan. Lokaprófið gekk í heildina vel, ég fékk 5,02 úr lokaprófinu sjálfu og var næsthæstur þar. Lokaprófið var sem sagt fjórar partar sem töldu til meðaleinkunnar, þ.e.a.s. bóklega prófið, skeiðklukkuverkið, sjálftrekkta verkið og rafhlöðuverkið. Get ekki annað en verið ánægður með að fá yfir 5,0 þar enda laaaangt í frá auðvelt próf.

Útskriftin sjálf var haldin í kastalanum í Neuchatel sem er margra alda gamall. Mjög fjölmenn útskrift eða nánast fullt hús. Haldið var flott matarboð á fimm stjörnu hóteli í miðbænum þar sem góður matur var í boði fyrir útskriftarnema og vini og vandamenn. Eftir að matarpartíinu lauk var haldið niðrí bæ þar sem gleðskapnum var haldið áfram eða þangað til ég gafst upp kl. 1:30 vegna þreytu.

Síðustu tvær vikur voru rosalegar. Prófavikan var helvíti strembin og tók nokkuð á en því miður fyrir mig sem og hina í bekknum mínum þá var engin tími til að slaka á heldur þurfti núna að spýta aldeilis í lófana og klára skólaúrin í eitt skipti fyrir öll. Ég vann t.d. alla síðustu helgi eða 18 tíma samtals, mánudaginn vann ég til 19:30, þriðjudaginn til 23, miðvikudaginn til 2:30 og fimmtudaginn til 18 og mætti svo eldsnemma á föstudeginum til að leggja algjöra lokahönd á úrið, t.d. að setja skífuna á úrið og vísana og auðvitað loka úrkassanum.

Ég er gríðarlega ánægður með útkomuna á skólaúrinu. Ég get með góðu móti sagt að þetta er einstakt úrverk og önnur eins hönnun hefur aldrei sést áður. Það fullyrði ég. Ég veit ekki hvort þetta sé fyrsta úrið sem er að miklu leyti smíðað af íslenskum úrsmið en ég myndi halda það. Úrsmiðir í gamla daga voru mikið í því að smíða úrparta í úr viðskiptavinana en ég efast um að önnur eins smíði á úrverki hafi verið gerð af Íslending áður. Ég vona að því leyti er ég að brjóta blað í íslenskri úrsmíðasögu.

Þetta verkefni mitt tók samtals um 14 vikur, en ég byrjaði þann 12. janúar og kláraði endanlega 29. maí. Þetta verkefni var tekið með hléum og svo var unnið þegar tími leyfði til, um helgar, á kvöldin og daginn þegar ég fékk til þess leyfi. Ég er svo ótrúlega ánægður með að hafa fengið tækifæri til að gera þetta verkefni og ég er svo stoltur að ég er að rifna. Ég lærði svo mikið af þessu verkefni að ég held að bara þetta verkefni samanstandi af öðrum tveimur árum í skóla. Ótrúlegar pælingar bak við hönnunina og svo að ná að framkvæma þessa geðveiku hugmynd var ekki auðvelt, enda þurfti ég að smíða mikið af prótótýpum bara til að sjá hvort þetta concept gengi upp. Ég komst fljótlega að því í janúar að upprunalega hönnunin gekk ekki upp og því þurfti ég að breyta til nokkuð fljótlega en þó er mikið af upprunalegu hönnuninni í skólaúrinu. Að miklu leyti hefur sumt í þessu úri aldrei verið gert áður svo ég viti til, t.d. útfærslan á stóru stönginni. Það hafa verið smíðaðar stangir áður, en ekki í þessari útfærslu. Litla stöngin líka er mjög sérstök að því leyti að eini tilgangur hennar er að halda uppi spíralfjöðrinni og balance-hjólið er algjörlega sjálfstætt frá balance-brúnni.

Ég efast um að fólk sem skilur ekki úrsmíði eða hefur ekki auga fyrir gæðum hvað varðar úrsmíði, skilji nokkuð í þessu úri mínu en ég vonast til að aðrir sem hafa vit á úrsmíði sjái hvers konar vinna hefur verið lögð í úrið.

Ætla ekki að hafa þetta lengra í bili. Eins og vanalega þá koma myndir - í síðasta skipti - og ég vona að þið séuð jafn ánægð með útkomuna og ég. Ég verð samt að viðurkenna að úrið er mun flottara að sjá með berum augum. Myndir ná aldrei að festa sömu fegurð eins og augað getur greint. Hlakka til að sýna ykkur úrið eftir fáeinar vikur.

http://picasaweb.google.com/michelsen.watchmaker/Schoolwatch#

From Schoolwatch

From Schoolwatch

Myndir úr útskriftinni koma síðar.

Vá hvað síðustu tveir dagar voru erfiðir, bæði fyrir líkama og sál. Lokaprófið kom mér á óvart. Ég hélt þetta yrði léttara. Ég náði þó öllum markmiðum prófsins. Fimmtudagurinn gekk rosalega vel, en þá var ég eingöngu að vinna í chronograph-inum, sem var stærsta og mesta verkefnið í lokaprófinu. Ég ætlaði mér að klára chrono-inn á fimmtudeginum, þ.e.a.s. klára verkið og setja skífu og hendur á. Það tókst og þar með var mesta pressan að baki. Ég var samt eitthvað óþarflega stressaður í gærmorgun, miklu stressaðri en ég var á fimmtudeginum. Ég náði þó að halda ró minni og gerði engan klaufaleg stressmistök heldur tók ég þetta eins rólega og ég gat því ég var á fínum tíma.

Það var alltaf smá vesen að koma chrono-inum í úrkassann í gær, sem var framleiðslugalli frá Omega. Hringurinn sem heldur verkinu föstum í kassanum passaði ekki fullkomlega rétt í kassann þannig að verkið gat ekki setið flatt og þar með kom ég heldur ekki trekkjaranum almennilega inní verkið. Svo lenti ég líka í vandræðum með skífuna fyrir batterísúrið en þar pössuðu ekki skífufæturnir við verkið svo ég þurfti að fara að beygja fæturna. Fáránlegt að lenda í svona rugli í lokaprófi þar sem eiginlega allt verður að ganga upp til að ná að klára í tíma. Ég fékk gefins auka 30 mín að vega uppá móti þessu, en annars kostar allur aukatími mínusstig. Ég kláraði akkúrat á réttum tíma en þegar ég var að skila, sá ég að batterísúrið gekk ekki þannig að ég þurfti að fara til baka og skoða hvað var. Sem betur fer átti ég inni þarna 30 mín. Vandræðin voru bara þau að sekúnduvísirinn var aðeins of ofarlega og snerti glerið. Þegar ég ýtti sek. vísinum niður, þá snerti hann mínútuvísinn því sek. vísirinn var örlítið boginn á endanum þannig að ég þurfti að gera alla vísana aftur. Smá stress í lokin, en það hafðist. Gallinn við þetta batterísúr var að kassinn var frekar flatur þannig að vísarnir þurftu að vera mjög nákvæmlega settir niður svo þeir snertu ekki hvora aðra, skífuna eða glerið þegar úrbakinu var smellt á, en þá þjappast allt saman. Ég klikkaði á því fyrst.

En fyrir utan þessi smávandræði, þá gekk allt eins og best hefði verið kosið. Ekkert slys, engir týndir úrpartar, engir skemmdir partar, ég fékk fín timing á úrin og var vel innan marka. Úrin voru tiltölulega hrein svona í heildina séð, vel olíuborin held ég (olíun er alveg crucial atriði - mjög mikilvægt viðfangsefni) og vísarnir allir í beinni línu og vel í takt við dagatalið og ég náði að skila á réttum tíma - sá eini í báðum bekkjunum. Djöfull var góð tilfinning að skila inn. Ég fékk alveg svona netta sælugæsahúð þegar ég gekk að kennaraborðinu. Ég vissi líka að þetta var gott. Þó að maður geti aldrei verið viss, þá get ég sagt með mikilli vissu að ég náði, bara spurning hve hátt. Ég ætla ekki að segja neina tölu því ég hef ekki hugmynd um hve strangir þessir sérfræðingar sem dæma eru, eða hvernig þeir líta á heildarvinnuna. Bara ef ég fæ yfir 5,0 í lokaeinkunn, þá verð ég sáttur. Ég er núna með 5,40 í meðaleinkunn úr fimm miðannarprófum en ég veit ekki hvort þau séu tekin með í lokaeinkunn. Viðgerðir og slíkt gilda líka sem hluti úr lokaeinkunn og ég ætti að hafa náð 5,5 þar. Þannig að núna er bara að bíða og vonast eftir því besta.

Það voru margir í gær sem voru að fara á taugum. Bekkjarsystir mín frá Singapúr grét í hádegishléinu því hún var svo stressuð og gat ekkert borðað, Hassan frá Bangladesh var líka svakalega stressaður og hann eiginlega brotnaði eftir hádegið því hann var að renna út á tíma og fór að gera þvílík mistök. Ég veit ekki einu sinni hvort hann náði að klára, hann átti frekar mikið eftir þegar ég fór en ég heyrði kennarann segja: "Don't give up, try to finish". Hvað sem gerist, þá má ekki láta stressið ná svona rosalegum tökum á sér, þá verður allt margfalt erfiðara og mistökin fara að kikka inn.

En þessir tveir dagar tóku vel á. Ég var alveg búinn á því í gær. Ég fór í ræktina eftir prófið og mér leið eins og ég hefði hlaupið tvöfalt maraþon. Sofnaði frekar snemma í gærkvöldi og vaknaði svo kl. 6 í morgun því ég var of mikið að hugsa um prófið og hjartað fór á fullt. Gat ekkert sofnað aftur. Lífið heldur svo bara áfram í dag, ég þarf að fara í skólann og klára skólaúrið. Vonandi gerist það í dag, en ef ekki þá hef ég allavega mánudaginn til að ganga endanlega frá því.

Fyrsti hluti lokaprófsins var í dag, en það var bóklega prófið og undirbúningsvinna fyrir tveggja daga verklega prófið sem er á morgun og föstudaginn. Ég var fyrir nokkrum dögum síðan frekar stressaður fyrir bóklega prófinu, gekk heldur illa að læra undir það framan af og fannst erfitt að leggja á minnið formúlurnar sem við áttum að kunna. En um síðustu helgi kikkaði þetta aðeins inn og sérstaklega í gærkvöldi en þá var ég líka búinn að lesa allt yfir margoft og kunni hér um bil allt utanbókar. Þannig að ég var fullur sjálfstrausts í morgun.

Við fengum tvo og hálfan tíma til að taka prófið og þegar ég fékk prófið í hendurnar fór ég næstum að hlæja. Spurningarnar voru svo ógeðslega léttar að það tók mig ekki nema 50 mín að ljúka prófinu og skilaði lang-lang fyrstur. Þetta voru 17 spurningar (sem telja samtals 60 stig) og gat ég svarað öllum fullkomlega (held ég), nema einni formúluspurningu sem ég aldrei kunni og tók sénsinn að myndi ekki koma. En að sjálfsögðu þurfti helvítis formúlan að koma. En allt annað á að vera mjög gott, allavega tel ég mig vera með 90% árangur, en maður veit samt aldrei.

Aumingja Hassan, bekkjarbróðir minn frá Bangladesh, sem er örugglega fallinn. Hann sleppti heilum 6 spurningum sem telja samtals 25 stig og er þegar kominn undir 4,0 sem er lágmarkið, en ef hann fær yfir 3,5 í þessu prófi þá nær hann ef allt annað er yfir 4,0 og meðaleinkuninn yfir fjarkanum. En ég er ekki bjartsýnn fyrir hans hönd.

Á morgun og fimmtudaginn er annars verklega prófið. Þetta verður ekki auðvelt en á ekki að vera heldur neitt rosalega erfitt. Bara vinna agað og skipulega og ekki festast í marga tíma í einhverju einu viðfangsefni til að stefna á fullkomnun heldur vinna þetta bara eins og hverja aðra viðgerð. Þetta próf er öðruvísi að því leytinu til að núna koma úrsmiðir frá iðnaðinum hérna í Sviss að dæma, þannig að lokaprófið er ekki dæmt innan WOSTEP. Standard-inn frá iðnaðinum er alltaf lægri en það sem skólinn kennir og stefnir að þannig að við eigum ekkert að vera hrædd við að sætta okkur við "gott". Þessir úrsmiðir vita ekki hvað "fullkomið" er hvort eð er. Það sem skiptir máli í þessu prófi er að klára viðgerðirnar þrjár, verkin eiga að vera mjög hrein, vel olíuborin og hafa góðan og jafnan tíma innan ákveðinna frávika (þ.e.a.s. má ekki seinka sér, á að hafa delta innan 10 sek og svoleiðis). Það fer líklegast allan morgundagurinn og eitthvað á föstudeginum í chronograph-inn enda er hann stærsta verkefnið þar sem er búið að fikta í verkinu og gera alls kyns vitleysu. Hin tvö verkin, annars vegar sjálftrekkt mekanískt úr og hins vegar rafhlöðuúr, eiga að vera pís of keik. Það verður chrono-inn sem verður hausverkurinn. Chronograph er sem sagt skeiðklukkuúr og þetta verk sem prófað er úr var aldrei til að byrja með neitt sérstaklega gott í grunninn þannig að það verður challenge að ná góðu timing fyrir það úr.

From Ýmislegt

Þetta er chronograph-inn sem er aðalprófverkið. Tiltölulega einfaldur mekanísmi og auðskiljanlegur. Þetta verk hefur helst unnið sér það til frægðar að hafa verið í Omega úri sem var fyrsta úrið sem fór til tunglsins. Omega og þetta verk hafa alla tíð síðan blóðmjólkað þá kú til þurrðar og viðskiptavinurinn heldur að hann sé að kaupa eitthvað rosalegt úr en sannleikurinn er sá að þetta verk er heldur mikið prump. Og Omega hefur aldrei verið neitt merkilegt merki.

En já, hvað um það, lokaprófið heldur sem sagt áfram á morgun og ég er ekkert stressaður enda veit ég alveg hvað ég get. Bara negla á þetta eins og hvað annað. Blogga aftur eftir próf. Þangað til, hafið það gott.

Þessi vika var rosaleg. Fékk nokkra daga til að vinna í skólaúrinu en annars er verið á fullu að undirbúa lokaprófið sem byrjar á miðvikudagsmorgun og lýkur seinni part föstudags. Ég var lítið sem ekkert heima í vikunni, var mættur stundum í skólann kl. 7 og var ekki kominn heim fyrr en kl. 21. En þetta var mjög góð vika og er mjög sáttur hvernig hún fór. Skólaúrið skotgekk alveg hreint og undirbúningur fyrir prófið gekk sömuleiðis líka vel.

Ég er merkilega lítið stressaður fyrir lokaprófinu, það er helst bóklegi hlutinn sem er eitthvað að pirra mig en það á ekkert að vera neitt mál.

Ég þarf samt að vera læra núna undir bóklega prófið þannig að þetta verður stutt færsla. Njótið nýjustu myndanna af skólaúrinu ... það er alveg að verða búið, ég klára það næstu helgi ef það gengur vel þá.

http://picasaweb.google.com/michelsen.watchmaker/Schoolwatch

From Schoolwatch From Schoolwatch

Það er langur tími síðan ég bloggaði síðast og fyrir því er aðallega ein ástæða: Búinn að vera mjög upptekinn í skólanum. Eftir að Gussi fór í lok apríl, þá hef ég verið flest kvöld að vinna og laugardagana. Var að keppast við að klára slatta af viðgerðum sem fyrst til að geta einbeitt mér meira að skólaúrinu og er búinn að fylla minn kvóta, en ég ætla að taka fleiri viðgerðir til að fá fleiri stig og fá þar með hærri lokaeinkunn. Vegna þess hversu mikið ég hef verið í skólanum undanfarið, hef ég lítið getað æft og það er náttúrulega rosalega erfitt. En til þess að ná árangri í einu, þá þarf oft að fórna öðru og ég verð hreinlega að gefa æfingar uppá bátinn næstu 2-3 vikurnar í viðbót. Því miður.

Ég get loksins sýnt eitthvað frá skólaúrinu eftir fjögurra eða fimm vikna hlé. Það er bara búið að vera svo brjálað að gera í skólanum að ég hef lítið getað komist í skólaúrið, en ég hreinlega þurfti bara að fara að vinna ennþá harðar og vera lengur í skólanum ef ég ætlaði mér að klára úrið fyrir útskrift og þess vegna hef ég lítið gert annað en að vera í skólanum undanfarnar tvær vikur. Ég er samt feginn að ég er ekki að falla á tíma því ég er búinn með viðgerðirnar sem ég ÞURFTI að skila af mér og það er ekki mikið eftir að gera í skólaúrinu. Úrið er fullkomlega gangfært svo ég þarf ekki að hafa áhyggjur af þeim hluta lengur heldur er ég núna að vinna í skreytingum á úrverkinu, gera það fallegt og svoleiðis, gera "make up". Ég mun ná þessu, ég er í góðum málum. Bara vinna agað, ekki flýta sér og ekki gera mistök heldur einbeita sér að því sem maður er að gera og þá hefst þetta allt saman.

Annars byrjar lokaprófið á miðvikudaginn í næstu viku og stendur yfir í þrjá daga. Ég er alveg merkilega lítið stressaður fyrir prófið, eins og staðan er í dag allavega, því ég er með hugann að miklu leyti við skólaúrið. Kannski er það bara ágætt, ég held ég yrði alltof stressaður ef ég hefði bara lokaprófið framundan og ekkert skólaúr að vinna við og keppast við að klára.

En allavega, hér koma myndir frá maí mánuði: http://picasaweb.google.com/michelsen.watchmaker/Schoolwatch#

From Schoolwatch

Þetta gerði ég rétt fyrir kvöldmat í gærkvöldi. Þetta er skreyting sem kallast "spotting" eða "perlage" á frönsku. Mjög algeng skreyting á úrum og einnig skreyting sem ég fíla mjög vel. Grunnplatan mun aðeins vera skreytt svona, brýrnar hafa aðra áferð. Það er verst hvað myndin af grunnplötunni blekkir svakalega, en þessi skreyting eru margir litlir hringir útum allt en á myndinni eru þetta eins og milljón demantar, lítur í rauninni út eins og endurskinsmerki. Eftir að ég húða verkið með rhodium (hvítt/silfrað), þá lítur þetta aðeins betur út, verður hógværara og ekki næstum jafn æpandi. Athugið líka að þetta verður miklu flottara eftir að allar brýrnar og hjólin fara í verkið.

From Ýmislegt

Hérna sést vel heppnað "perlage", eins og mín grunnplata mun líta út, nema ekki svört heldur meira hvít.

Það var nóg um að vera alla helgina. Gussi vinur minn kom hingað á fimmtudagskvöldið og var alla helgina hjá okkur. Stóri dagurinn var svo á laugardaginn og eftir að hafa eytt öllum morgninum að undirbúa það sem koma skyldi, var beðið eftir Bjögga og Helgu Lísu sem voru að koma frá Zurich. Þegar þau komu kl. 14:30 (eftir að hafa misst af lestinni í Zurich sem gerist einmitt í hvert skipti hjá þeim), þá hittum við Davíð og Rebekku á ströndinni og spiluðum strandblak í einhverja 2 tíma. Margir góðir taktar sáust hjá okkur, það var verst að engir útsendarar hjá heimsfrægu og ríku blakliði voru á staðnum.

Vegna þess hversu langt í frá ströndin er og hve lengi við spiluðum, þá komum við alltof seint heim og áttum eftir að gera allan matinn, fara í sturtu og aðeins að taka til. Allir hjálpuðust að og með mikilli samvinnu tókst hér um bil næstum því að klára að borða áður en fyrstu gestirnir komu kl. 20.

Bjöggi stóð sig eins og hetja að búa til hamborgarana, en þetta er sérstök uppskrift sem Bergur vinur okkar þróaði og við höfum fengið að láni nokkrum sinnum. Borgararnir heita einfaldlega massaborgarar enda eru þetta ekkert smáræðis borgarar. Það þurfti líka tvær pönnur, einnota grill og George Foreman grillið til að steikja alla þessa borgara, hvorki meira en minna.

From Ýmislegt

Partýið byrjaði svo kl. 20 þegar skólakrakkarnir komu, sem og nokkrir aðrir, og stóð til tæplega miðnættis, þegar farið var í bæinn. Heppnaðist alveg ágætlega, enda var þetta svo sem ekkert stórt partý, bara svona nánustu vinir. Þetta var aðallega haldið fyrir Íslendingana en fannst leiðinlegt að skilja krakkana eftir úr skólanum og strákana sem ég hef kynnst í ræktinni. Anna elskan var svo dugleg að baka fyrir mig tvöfalda skúffuköku og tvöfalda uppskrift af muffins. Ég sá svo um að skreyta kökuna og afraksturinn megið þið sjá hér fyrir neðan. Ekkert nema meistaraverk. Því miður var ég ekki duglegur á myndavélinni yfir helgina en ég vænti þess að fá myndir frá Gussa og Bjögga á facebook áður en um langt líður þannig að þið sem hafið aðgang að prófílnum mínum þar getið séð meira einhvern tímann fljótlega.

From Ýmislegt

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum á föstudeginum þegar við fórum í búð að kaupa dót fyrir afmælið, að þegar ég ætlaði að kaupa kerti fyrir kökuna, voru bara 24 kerti í pakkanum. Ég varð ekkert lítill fúll. Það munaði einu kerti! Ég ætlaði ekki að kaupa annan pakka bara til að fá eitt kerti úr þeim pakka. Þannig að ég þurfti því miður að sleppa kertunum. Ég kaupi bara tvo svona pakka þegar ég verð 48 ára .

Um nóttina voru svo hjá okkur Önnu þau Helga Lísa og Bjöggi og svo auðvitað hann Gussi. Daginn eftir var kaka í eftirrétt eftir morgunmatinn. Við drifum okkur aftur út í strandblak í gærdag því við vorum svo hrikalega öflug á laugardeginum. Vorum ennþá betri í gær en deginum áður. Í kvöldmat í gærkvöldi var svo ostafondue þar sem Gussi hafði ekki prófað svoleiðis. Hann varð ekkert yfir sig hrifinn, en hann hefur þó prófað þennan al-svissneska rétt. Bjöggi og Helga fóru svo uppúr 20. Gussi fór svo í morgun og þar með lauk hans ævintýri. Það var alveg geggjað að hafa hann, enda alveg frábær félagi.

Í heildina séð var þessi helgi nánast fullkomin. Hún fær 9,8 af 10 mögulegum. Enda þegar ég fór í skólann í morgun, þá var ég ekkert smá tómur og hálf leiður bara. Þessi helgi var svo svakalega þétt og virtist vera svo löng, enda var maður með ekkert smá mikið af fólki í kringum sig alla helgina. En núna þegar við alvara lífsins, engir gestir fyrr en eftir lokaprófið mitt og nú verður tekið á því. Þetta var síðasta fríhelgin mín. Og djöfull var hún góð!